Πώς καταλαβαίνω αν το παιδί μου έχει εθισμό στο κινητό;

Πόσες φορές την ημέρα κοιτάζετε εσείς το δικό σας;

Γιατί η αλήθεια είναι ότι σήμερα όλοι χρησιμοποιούμε πολύ τις οθόνες. 

Ο εθισμός, όμως, δεν μετριέται μόνο σε ώρες.

Μετριέται σε όσα αρχίζει να χάνει ένας άνθρωπος εξαιτίας τους.

Ένας έφηβος μπορεί να περνά αρκετό χρόνο στο κινητό και να συνεχίζει:

• να κοιμάται κανονικά,
• να πηγαίνει στο σχολείο,
• να έχει ενδιαφέροντα,
• να βλέπει φίλους,
• να συμμετέχει στην οικογένεια,
• να μπορεί να σταματήσει όταν χρειάζεται.

Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα εθισμό.

Το καμπανάκι χτυπά όταν το κινητό δεν αποτελεί πλέον μέρος της ζωής του, αλλά αρχίζει να αντικαθιστά τη ζωή του.

Τα σημάδια που παρατηρούμε

• Δεν μπορεί να περιορίσει τη χρήση, παρότι το προσπαθεί.
• Αντιδρά με υπερβολικό θυμό, ένταση ή πανικό όταν δεν έχει πρόσβαση.
• Χάνει συστηματικά τον ύπνο του.
• Παραμελεί διάβασμα, υποχρεώσεις ή προσωπική φροντίδα.
• Εγκαταλείπει δραστηριότητες που παλαιότερα απολάμβανε.
• Απομακρύνεται από φίλους και οικογένεια.
• Κρύβει ή λέει ψέματα για το πόσο χρησιμοποιεί το κινητό.
• Συνεχίζει, παρότι βλέπει ότι δημιουργούνται σοβαρές συνέπειες.
• Το χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά για να ξεφύγει από άγχος, μοναξιά ή στενοχώρια.
• Η σχολική, κοινωνική ή συναισθηματική λειτουργία του παρουσιάζει αισθητή πτώση.

Η ουσία βρίσκεται σε τρεις ερωτήσεις:

1. Μπορεί να σταματήσει;
2. Τι έχει αρχίσει να χάνει;
3. Συνεχίζει παρότι βλέπει τις συνέπειες;

************************************************************

Το σημαντικότερο ερώτημα δεν είναι μόνο:

«Πώς θα του πάρω το κινητό;»

Είναι:

«Τι βρίσκει μέσα στην οθόνη που δεν βρίσκει αυτή τη στιγμή έξω από αυτήν;»

Μπορεί να βρίσκει:

• επιτυχία μέσα σε ένα παιχνίδι, όταν στο σχολείο αισθάνεται ανεπαρκής,
• αποδοχή στα social, όταν νιώθει ότι δεν ανήκει,
• έναν ρόλο και μία ταυτότητα, όταν δεν γνωρίζει ακόμη ποιος είναι,
• ανακούφιση από το άγχος,
• έλεγχο σε έναν κόσμο όπου αισθάνεται ότι άλλοι αποφασίζουν για όλα.

Το κινητό μπορεί να μην είναι το βασικό πρόβλημα. Μπορεί να είναι ο τρόπος με τον οποίο ο έφηβος προσπαθεί να διαχειριστεί ένα άλλο πρόβλημα.

Τι δεν λέμε

«Είσαι εθισμένος.»
«Δεν έχεις κανένα ενδιαφέρον.»
«Το κινητό σού έχει καταστρέψει το μυαλό.»
«Από σήμερα τέλος.»

Αυτές οι φράσεις δημιουργούν άμυνα, όχι συνεργασία.

Λέμε:

«Παρατηρώ ότι τελευταία κοιμάσαι λιγότερο και έχεις σταματήσει πράγματα που σου άρεσαν. Δεν θέλω να σου πάρω κάτι που είναι σημαντικό για εσένα. Θέλω να καταλάβουμε μαζί αν σε βοηθά ή αν έχει αρχίσει να σε δυσκολεύει.»

«Μην κοιτάτε μόνο πόσες ώρες βρίσκεται μπροστά σε μια οθόνη.
Κοιτάξτε πόση ζωή υπάρχει ακόμη γύρω από αυτήν.
Γιατί το πραγματικό πρόβλημα δεν ξεκινά όταν το παιδί κρατάει συνεχώς ένα κινητό.
Ξεκινά όταν, χωρίς αυτό, αισθάνεται ότι δεν κρατάει τίποτα.»